Odeszła Pani Profesor Elżbieta Trzeciak. „Dama Języka Polskiego”

PIASECZNO Wczoraj, 6 października zmarła Pani Profesor Elżbieta Trzeciak, wieloletnia nauczycielka języka polskiego i wychowawczyni Liceum Ogólnokształcącego w Piasecznie. Dla kolejnych roczników uczniów była nie tylko polonistką. Była autorytetem, wychowawczynią i osobą, której sposób bycia, język i wymagania pozostawały w pamięci na długo po opuszczeniu szkolnych murów.

Wieść o jej śmierci spotkała się z ogromnym poruszeniem absolwentów. Wśród pożegnań publikowanych w mediach społecznościowych powtarzają się słowa: „Dama”, „autorytet”, „wzór nauczycielki”, „wspaniała polonistka”, „moja Pani od polskiego”, „ulubiona”.

- Wzór nauczycielki, polonistki – napisała jedna z absolwentek. - Pełna pasji, romantyczka, na tamte lata nowatorska. Niezwykle elegancka, kulturalna. Ulubiona. 

- Wspaniała Kobieta, cudowny pedagog... Wiele Jej słów wryło mi się w pamięć. Nauczyciel, którego nie da się zapomnieć – wspomina inna absolwentka. 

Lekcje, które zostawały na całe życie

Jednym z najbardziej osobistych wspomnień podzieliła się Dorota Popowska, absolwentka piaseczyńskiego liceum, uczennica i wychowanka Pani Profesor Elżbiety Trzeciak.

- Wczoraj zmarła Dama, Dama pod każdym względem, ale przede wszystkim Dama Języka Polskiego– napisała, wspominając swoją nauczycielkę. - Lekcje z Panią Profesor były takie przyjemnie retro. Kontakt z Panią Profesor był retro i my przez to troszkę też – wspomina Dorota Popowska. Były zasady dotyczące stroju i zachowania. Dziewczęta z klasy wyróżniały się skromnością, a chłopcy nie mieli prawa siedzieć, gdy z nami rozmawiali. Uczniowie automatycznie wstawali, kiedy przechodziła. Nie dlatego, że ktoś musiał ich do tego zmuszać. Wymuszała to sama jej obecność.

Niezwykła aura

Pani Profesor miała swoją salę – numer 31 – ze starą drewnianą zabudową i katedrą. Uczniowie słuchali audycji ze szpulowca. Dziś te obrazy mogą wydawać się odległe, ale dla jej wychowanków były częścią świata, w którym Elżbieta Trzeciak uczyła nie tylko literatury i poprawnej polszczyzny, lecz także kultury słowa, zachowania i uważności. Dorota Popowska pamięta również drobne gesty. Małą broszkę. Zapach mydełka. Charakterystyczny ruch dłoni, kiedy nauczycielka, opowiadając, obracała pierścionek trzy razy na jednym palcu, a następnie zdejmowała go i trzy razy przekładała na drugi. Pamięta także językowe pułapki, których lepiej było unikać.

- Spróbował kto zacząć zdanie od »więc« lub źle postawić akcent w słowie »informatyka«” – wspomina z uśmiechem.

Hołd zamiast parodii

Szczególne miejsce w opowieści Doroty Popowskiej zajmuje wydarzenie z IV klasy. Podczas ogólnoszkolnej imprezy uczniowie przygotowywali parodie nauczycieli, wykorzystując popularne piosenki i zmieniając ich teksty. Dorota miała wcielić się w Panią Profesor Elżbietę Trzeciak. Zadanie potraktowała jednak wyjątkowo poważnie.

- Ileż się głowiłam, aby dobrać utwór, który odda to, jaka była i nie urazić – wspomina.

Ostatecznie przerobiła tekst „Jej portret” autorstwa Jonasza Kofty. 

- To nie była parodia, lecz hołd – pisze Dorota Popowska.

W jej wspomnieniu pojawiają się słowa o klasie, wspólnym czasie i sympatii, która rodziła się między nauczycielką a uczniami. To wspomnienie pokazuje coś więcej niż szkolną anegdotę. Pokazuje, że wymagający nauczyciel może pozostać w pamięci nie przez oceny czy sprawdziany, lecz przez osobowość i wartości, które przekazuje.

„Muszę pojechać podziękować”

- Chciałam jej podziękować za ten „niezwykły dar”, który mi ofiarowała, ale już nie zdążyła - kończy wspomnienie Dorota Popowska. 

Ten „niezwykły dar” można odnaleźć go pomiędzy wspomnieniami: w miłości do języka, w pamięci o literaturze, w poczuciu kultury słowa, w umiejętności dostrzegania szczegółów i w przekonaniu, że nauczyciel może pozostawić po sobie ślad znacznie trwalszy niż szkolne świadectwo. Takich śladów, sądząc po reakcjach absolwentów, Pani Profesor Elżbieta Trzeciak pozostawiła wiele.

Dla wielu uczniów Pani Elżbieta Trzeciak była kimś więcej niż nauczycielem. Kobietą elegancką, wymagającą, kulturalną, pełną pasji i – jak podkreślają jej wychowankowie – na swoje czasy nowatorską. Pani Profesor odeszła, ale jej lekcje trwać będę jeszcze w pamięci uczniów przez długie lata. 

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w piątek, 9 października, o godz. 13.30 w kościele św. Anny w Piasecznie. Po mszy świętej nastąpi odprowadzenie Zmarłej na cmentarz parafialny przy ul. Kościuszki.